Da li su optimisti zdraviji?

Depresivne osobe češće imaju povišen krvni pritisak i dobijaju srčani infarkt

Vijekovima je zapadna medicina razdvajala tijelo od psihe i smatrala ih razdvojenim, neovisnim jedinicama.  
U stanovništvu je istovremeno preovladavalo mišljenje da negativne emocije mogu dovesti do fizičkih smetnji, što se naučno nije moglo dokazati.

Također, pretpostavka da bolesnici koji se dobro njeguju i imaju podršku i potporu okoline prije ozdrave od onih koji se osjećaju usamljeno, nije mogla biti potvrđene od strane klasične medicine.  

Nova grana nauke, psihoneuroimunologija, u kojoj naučnici i ljekari iz različitih oblasti sarađuju, je dovela do novih saznanja i dokaza.

Koriste se precizne naučne metode, gdje se istražuje krv, sekret, tkivo i pokušava naći veza između psihe i imunog sistema.  

U mnogih istraživanjima rađenim u zadnjim decenijama se već mogla vidjeti povezanost između tijela i psihe.  
Tako je na primjer studija rađena u Ohio (USA) dokazala uticaj stresa na smanjenje aktiviteta imunog sistema.

Sljedeća studija je dokazala uticaje psihe na nastajanje akne i psorijaze.

Lučenje hormona kortizola je također ovisno od psihičkog stanja osobe. Hormon se povećano luči u situacijama straha i drugih psihičkih problema, što dovodi do smanjenja funkcije imunog sistema.

Pri tome je razlika u individualnom doživljavanju stresa. U nekim slučajevima se u stresnim situacijama imuni sistem čak i jača i bolje reaguje.  

Velike studije su pokazale da depresivne osobe češće imaju hronične bolesti i teže se liječe od njih.  

Dokazano je da depresivne osobe češće imaju povišen krvni pritisak i dobijaju srčani infarkt.

Neki naučnici idu i toliko daleko da tvrde da su ove bolesti prouzrokovane depresijom kod tih pacijenata.

Neki drugi naučnici opet pretpostavljaju uzrok u hroničnom stresu koji s jedne strane može izazvati depresiju ali i kardio- vaskularne bolesti.  

Ali da li postoji i obrnuta verzija? Da li su optimistične, sretne i psihički stabilne osobe zdravije?

U tome naučnici još  nisu saglasni.

Sigurno je jedno: pozitivne emocije same nisu dovoljne da neko ozdravi.

Ali pozitivni osjećaji i optimizam mogu motivisati bolesnika da konsekventno slijedi ljekarsku terapiju i lakše je podnosi.  

Činjenica je i da što se više razmišlja o bolesti to se više i intenzivnije osjećaju simptomi.

Naravno da je važno suočiti se sa svojim oboljenjem i liječiti se, ali bolest ne smije postati jedina stvar o kojoj se razmišlja.  

Bolesnici trebaju da se skoncentrišu na lijepe stvari života, pozitivno razmišljaju, provode vrijeme sa porodicom i prijateljima i istovremeno rade sve što je vezano za terapiju bolesti.  

Što bolesnik ranije postane aktivan u liječenju, kada dobije osjećaj da nešto može da uradi da se izliječi ili bar smanji intenzitet simptoma, to lakše može da prihvati svoju bolest i bude pozitivniji.  

Zbog toga je izuzetno važno, posebno kada se radi o hroničnim bolesnicima, da ne budu pasivni, nego da se aktivno uključe u terapiju.

(zdravlje.at)